Sneeuwpret

Het is en blijft een mooi fenomeen wanneer Nederland wit kleurt onder een deken van sneeuw. Tegen het einde van 2025 had ik het er nog met een fotografie maatje over. ''Hoe gaaf zou het zijn als we een paar dagen sneeuw krijgen in 2026''. Drie weken na deze uitspraak was het zover.

Wanneer heb ik tijd?

Iedere fotograaf kent het gevoel van moeten werken terwijl je veel liever je tas pakt en uren op pad gaat met je camera. Zo voelde het eerste sneeuwweekend voor mij. Ik zag de meest mooie beelden voorbij komen van medefotografen en moest zelf afwachten. Een voordeel van mijn weekenddiensten is dat ik de maandagen en dinsdagen vrijwel altijd vrij heb. Het is dan een stuk rustiger in de natuur waardoor ik extra geniet. Maandag en dinsdag kon ik dus eindelijk ook de sneeuw in.

Keuzestress

Inmiddels weet je dat een pak sneeuw in Nederland van de ene op de andere dag weer kan verdwijnen. Waar ga je dan naartoe? Vossen proberen te zoeken in de witte duinen, naar de heidevelden en speuren naar reeën of toch richting de bossen van de Veluwe en gewoon maar zien wat je tegenkomt. Dat laatste heb ik gedaan op zowel de maandag als dinsdag en daar heb ik achteraf geen spijt van.

De waarnemingen

Maandagochtend een stuk van ongeveer 11km gelopen in het Kroondomein. Een prachtig gevarieerd bos met veel vogels waar ik ook in het verleden wel eens wild ben tegen gekomen. Het bos was bedekt met een dikke laag sneeuw en dus waren vooral de sporen van de bosbewoners goed te zien. Na ongeveer een uur wandelen schoot mijn adrenaline omhoog want daar in één van de dichte bospercelen liep een gigantisch wild zwijn. Het dier kwam steeds dichterbij tot hij opeens door had dat hij niet alleen was, schoot het bos in en verdween. De rest van de wandeling was vooral genieten vanwege de leuke gesprekken en de prachtige witte bospaden.

Dinsdagochtend weer vroeg uit de veren en met een goede vriend afgesproken bij de Veluwezoom. Een gebied met veel meer heuvels en vergezichten. Het duurde niet lang voordat we een heel vers wolvenspoor zagen. Eén wolf, werd twee en twee werd vier. Blijkbaar hadden we de roedel op een paar uur gemist deze ochtend. Dat mag de pret niet drukken want alleen al het idee dat je ze misschien toch tegen het lijf loopt is natuurlijk waanzinnig. Naast deze mooie sporen konden we ook schitterende beelden maken van de Schotse Hooglanders in het gebied en zagen we ook nog vier edelherten door het bos lopen.

Met koude voeten, benen vol met melkzuur en koude handen kwamen we weer terug bij de auto. Voldaan van twee dagen sneeuwpret reed ik naar huis. Klaar voor een nieuwe werkweek.